Clubrit 19 juli 2026: ‘Wind mee, motor aan en de illegale zestien van TC Grootebroek’
Wat doe je als de wind hard over de Noord-Hollandse dijken blaast? Dan trommel je de club op voor een heerlijk rondje. Afgelopen zondag stonden er maar liefst 16 enthousiaste leden voor de 24-groep en 8 stuks voor de 27-groep(Rondje Markermeer) te trappelen bij de start. Nu horen we de oplettende NTFU-regelaars al denken: “Ho even, dat zijn er twee te veel in één (24)groep!” Maar ach, wie telt er nou als het gezellig is? Sst… niet verder vertellen!
Het ‘meesterplan van Kaagman’
Kopman Peter had de leiding én de officiële, stralend gele NTFU-wegkapiteinsband om. Hij keek eens naar de bomen, keek naar het IJsselmeer en nam direct een tactisch besluit: we rijden het rondje vandaag lekker omgekeerd. Starten op de dijk, pal tegen de wind in, dan hebben we dat maar gehad.
Ondanks dat er door een enkeling hard werd gelachen, nam Peter zijn taak zéér serieus en reed als eerste de zware kilometers op kop. De hele weg lang! Nu moeten we wel eerlijk blijven: insiders fluisterden dat Peter af en toe stiekem zijn motortje aanzette. Maar goed, een echte kapitein gebruikt álle hulpmiddelen om zijn peloton uit de wind te houden. Zelfs de snelle mannen toonden hun sportieve kant en hielden keurig in. Wat een clubgevoel!
Koffie en een snelle pitstop
Na het zware beulwerk tegen de wind in was het in Middenbeemster hoog tijd voor de welverdiende koffie. De accu’s werden weer opgeladen, zowel die van de fietsen als die van de benen. Via Grosthuizen, Berkhout en Hoorn zetten we koers richting huis. In Avenhorn zorgde Nico nog even voor een spannend intermezzo door lek te rijden. Gelukkig hebben we bij TC Grootebroek inmiddels de snelheid van een Formule 1-pitstopcrew, dus de band was binnen no-time gefikst.
De rebellen van de zijweg
Onderweg deden we nog even aan een stukje ‘social distancing’ binnen de club. Jan en Nel Dop hadden namelijk hun eigen rebelse route uitgestippeld. Ze waren wel netjes gestart bij SAV en ergens onderweg kruisten onze paden. Het perfecte moment om met de hele bende (inclusief de twee illegale bonusleden) te poseren voor een prachtige groepsfoto op de dijk!
Lege accu’s, volle harten
Terwijl de rest via de Streek richting Wervershoof en Andijk fietste, werd het voor sommigen toch nog even billenknijpen. Die stevige wind bleek namelijk een absolute energievreter. Verschillende fietsaccu’s gaven aan dat de puf er wel een beetje uit was. Gelukkig hadden de renners zélf nog genoeg energie over. Het was een heerlijke rit, er is fantastisch gereden en het echte clubgevoel spatte er weer vanaf. Groeten aan de thuisblijvers, en tot de volgende rit!
Drama, ‘windkracht 8’ en een bloederige finish tijdens Rondje Markermeer
Na het eerdere succes van onze ‘illegale zestien’ was het dit weekend de beurt aan de bikkels van de 27-groep. En hoewel de groepsnaam 27 suggereert, leek de windmeter eerder windkracht 27 aan te geven. In den beginne was er namelijk wind, wind en nog eens wind.
Scooters inhalen op de Markerwaarddijk
Met de wind strak in de rug stoof het peloton van 8 renners over de Markerwaarddijk richting Lelystad. Het ging zó hard dat je zelfs passerende scooters zou kunnen inhalen. De teller tikte vlot de 40 km/u aan. Niets leek de mannen te kunnen stoppen. Totdat het gevreesde woord klonk: “LEK!”
De vloek van de binnenband
Wat volgde was een pitstop die zo in de Formule 1 had gepast. Moderne pompen werden tevoorschijn getoverd en de band werd razendsnel vervangen. Weer op de fiets, de vaart zat er net weer in en ja hoor… “LEK!” Opnieuw de monteurs in de houding, bandje wisselen en weer gaan. Maar het noodlot was nog niet klaar met de heren. Precies 10 meter verder klonk er voor de derde keer: “LEK!!” Gelukkig liet de moderne techniek de mannen niet in de steek. De achterband werd voor de zoveelste keer vakkundig vervangen. Met het allerlaatste restje lucht in de pompen werd er snel koers gezet richting Lelystad, hopend dat de bandengod nu eindelijk verzadigd was. Gelukkig bleef verdere pech onderweg uit.
Appeltaart-weigering in Muiden
In Muiden was het hoog tijd voor de welverdiende koffie. Maar er hing spanning in de lucht. Eén van de renners liet de legendarische fietserstraditie aan zich voorbijgaan: hij weigerde de appeltaart. Dat er ‘iets niet pluis’ was, werd na Amsterdam pas écht duidelijk. Hij maande de groep om zonder hem verder te rijden; hij zou zijn eigen tempo naar huis wel pakken.
Onderweg in de berm werd de ware, schokkende reden pijnlijk duidelijk. Gelukkig bracht de Eerste Hulp in Hoorn diezelfde avond uitkomst. Alles is inmiddels weer vakkundig dichtgeplakt en de brede glimlach is weer helemaal terug! Een echte TC Grootebroeker laat zich immers niet zomaar kisten.
Wat was het nu weer?
Ondertussen reden de overige zeven renners de rit ijzersterk uit. Pal tegen de wind in beukten ze terug naar Grootebroek. Bij thuiskomst gaf de teller ondanks alle lekke banden en het windgeweld een gemiddelde van ruim 30 km/u aan. Wat het nu weer was? Een legendarische rit die we niet snel zullen vergeten!
