Het was 14 juli 2026. In Parijs maakten ze zich op voor vuurwerk, en in de Tour de France stond de winst van ene ‘Tadjer Pogaçar’ alvast in de sterren geschreven. Maar het échte wielerspektakel van de dag vond natuurlijk plaats in West-Friesland. Daar stonden om 09.00 uur stipt dertien hongerige wolven van de TCG te trappelen bij SAV.

Het tactische plan was vooraf glashelder. Guy en Peter zouden rustig cruisen op een schema van 24 km/u. De overige elf coureurs mikten op de 27 km/u. Maar plannen zijn er om van af te wijken. Gedragen door de Franse feeststemming en prima benen, besloten Guy en Peter dat 24 km/u voor amateurs was. Ze hielden de ‘snelle’ groep angstaanjagend lang in de tang. Een van de tempomakers keek achterom en mofte: “Verdomd, die twee zijn vandaag niet te lossen, die hebben Franse doping gehad!”

Onderweg gaven de mannen een masterclass ‘hoe gedraagt de beschaafde wielertoerist zich’. Toen een van de heren zijn banaan had weggewerkt, werd de schil niet met een nonchalante boog de Franse berm in geknald. Nee, de schil ging keurig in de achterzak. Theo knikte goedkeurend: “Kijk, dát is pas TCG-klasse. Wel eens anders gezien in de Tour!” Chapeau!

Met de wind in de rug denderde de trein voort. Kopmannen Joop en Stef beukten op kop via Oosterblokker, Nibbixwoud en Hoogwoud richting Waarland en Valkoog. In Nibbixwoud schoten de emoties even omhoog. Op het asfalt stonden nog kalknamen van een eerdere koers. “Moet je zien, Theo! Dat zijn de namen van jouw neven!” riep een scherpe TCG’er. Theo fietste spontaan met de borst vooruit en glunderde: “Tja, die wielergenen hè, dat zit gewoon in de familie.”

De finish van de eerste etappe lag in Schagen bij Piet Pann. Maar rampzalig nieuws: het koffieapparaat was kapot. Een drama van Franse proporties. “Geen koffie?! Dat is een regelrechte aanslag op onze moraal!”  klonk het in het peloton. Gelukkig toonde Soho aan de overkant zich een waardige meesterknecht en serveerde prima koffie met toebehoren. Aan de tafel werd traditioneel het complete lief en leed van de wielerwereld doorgenomen.

Na de pauze nam Frank de kop over, maar het noodlot sloeg toe bij Nes en Kolhorn. De achterband van Nico besloot langzaam leeg te lopen. Harrie trok direct zijn geheime wapen: een hypermoderne elektrische pomp. Eerst werd er nog gehoopt op een haperend ventiel, maar de realiteit was harder: een venijnige glasscherf. Er moest een nieuwe binnenband in. Theo gaf direct technisch advies vanaf de zijlijn: “Mannen, let bij de aanschaf wel even op het Presta-ventiel, anders sta je hier met je Franse slag!”

Terwijl Harrie’s pomp voor de tweede keer sissend zijn werk deed, ontstond er een diepfilosofisch groepsgesprek over aerodynamica en bandenspanning. “Jongens, effe serieus: je weegt 80 kilo. Hoeveel bar moet daarin? Drie, vijf of zeven?” vroeg een van de heren zich hardop af. De meningen waren verdeeld, maar de band bleef vol.

Via Middenmeer, Medemblik en Andijk stoof de karavaan weer richting huis. Bij de eindstreep bleek dat de Franse spirit het tempo flink had opgejaagd: de teller stond op 103 kilometer met een rasecht gemiddelde van maar liefst 28 km/u!

Vive de TCG!