Twee kanten van de rotonde: Waarom de automobilist schrikt (en hoe kwetsbaar we écht zijn)
Je staat aan de start met een snelle groep van 10(later 12) man. De benen voelen goed, maar de omstandigheden uitdagend: een vlagerige windkracht 6 die venijnig aan het stuur trok. Op de fiets ben je op zo’n moment vederlicht en extreem kwetsbaar. Je moet je focus houden, vechten tegen de elementen en blind kunnen vertrouwen op je clubgenoten én je omgeving. Dat die kwetsbaarheid er elke kilometer in hakt, bleek afgelopen zondag helaas nog op een andere manier. Een van onze leden kwam hard ten val door een loslopende hond. Het resultaat? Pijnlijke blauwe plekken, een kapotte outfit en materiële schade aan de fiets. Een harde herinnering dat een seconde van onoplettendheid — van onszelf of van een ander — grote gevolgen heeft.
Laten we de situaties op de weg eens ontleden vanuit verschillende werelden.
Perspectief 1: De voorrijder in de wind
Je rijdt op kop, de hartslag is hoog en je nadert een rotonde. Om de vaart erin te houden en de groep compact te houden, besluit je de rotonde op de rijbaan te nemen in plaats van het fietspad te volgen. Op zich een begrijpelijke tactiek met een snelle groep. Je verlaat de rotonde recht doorgaand en stuurt direct weer naar de rechterkant van de weg.
Maar dan gaat het mis. De weg vervolgt, alleen blijkt het fietspad aan de rechterzijde op te houden. Het fietspad gaat aan de linkerzijde verder als een tweerichtingsfietspad. Als voorrijder zie je dat, anticipeer je snel en snijd je schuin de weg over naar links om het fietspad op te gaan. Je zit in de cadans, hebt de ruimte en fietst door. Probleem opgelost, denk je.
Perspectief 2: De achterrijder in de stress
Achter in de groep van twaalf is de realiteit heel anders. Je zit beschut tegen de windkracht 6, maar je zicht naar voren is nihil. Je kijkt tegen de rug van je voorganger aan. Plotseling maakt de kop van de groep een onverwachte manoeuvre naar links. Tegen de tijd dat nummer 11 en 12 de weg oversteken, is de situatie compleet veranderd.
Daar is de auto. Een tegemoetkomende automobilist die keurig zijn voorrang neemt — want als fietser hoor je hier voorrang te verlenen. Er ontstaat blinde paniek achterin. Remmen met windkracht 6, uitwijken, slippende banden en een hartslag die door het dak schiet. Niet door de inspanning, maar van pure angst.
Perspectief 3: De automobilist in zijn stalen kooi
En dan de automobilist. Vaak wordt die gezien als de ‘vijand’ in een veilige, stalen kooi. Maar verplaats je eens in zijn of haar schoenen. Je rijdt rustig op de weg en ziet in de verte een pelotonnetje aankomen. Prima, denk je nog. Totdat de groep plotseling, zonder richting aan te geven, massaal de weg oversteekt. Je moet vol op de rem. Je schrikt je wezenloos. De angst om een fietser onder je auto te krijgen is gigantisch. De schrik slaat onmiddellijk om in frustratie. En daar is hij weer: die diepgewortelde hekel aan ‘die wielrenners die denken dat de weg van hen is’. Is dat terecht? In dit geval helaas wel.
Een oproep aan onze medeweggebruikers (en hondenliefhebbers)
Wielrenners hebben geen kreukelzone. Onze bandjes zijn amper 28 millimeter breed. Of het nu gaat om een auto die plotseling moet remmen, of een enthousiaste viervoeter die onverwacht het fietspad op schiet: wij vliegen direct over de kop. Daarom hopen we ook op wat wederzijds begrip. Aan alle hondenbezitters langs onze mooie routes: we genieten allemaal van de buitenlucht, maar houd uw hond alstublieft aan de lijn of kort bij u als er fietsers naderen. Een fietser herstelt nu eenmaal een stuk minder snel dan een deuk in een bumper.
De les voor TC Grootebroek: Denk achteruit!
Juist omdat we zo kwetsbaar zijn, moeten we zélf de verkeersregels strikt respecteren en ons gezonde verstand gebruiken. Bij een incident verliezen wij het áltijd. Daarom een dringende oproep aan iedereen die bij TC Grootebroek op kop rijdt: we zijn jullie heel dankbaar, echt! 👍🙏 Toch even aandacht voor het navolgende…
-
- Denk na voor je achterrijders: Een manoeuvre die voor jou veilig is met vrij zicht, kan voor nummer 12 een kamikaze-actie zijn.
- Ken de infrastructuur: Twijfel je of het fietspad doorloopt? Neem dan geen risico op de rijbaan.
- Geef signalen tijdig door: Communicatie is alles. Laat tijdig weten wat er gaat gebeuren (Ritsen! Linksaf! Tegenligger! Of in het geval van wandelaars: HOND!).
- Respecteer de voorrangsregels: We hebben geen ingebouwd recht op voorrang omdat we met een groep zijn.
Laten we ervoor zorgen dat we na elke rit weer allemaal veilig thuiskomen. Toon respect op de weg, rijd met je hoofd en bescherm je clubgenoten achter je.
Veilige kilometers gewenst en beterschap aan ons gevallen clublid!
Met sportieve groet,
Jullie collega’s wielertoeristen
Zoals altijd weer goed verwoord Guy. Zoals altijd, geldt er een belangrijke regel. Denk je in in de situatie van medeweggebruikers. Houdt je aan de regels, de hond aan de lijn en anticipeer op wat er kan gaag gebeuren.
En vooral denk om elkaar.