Bij de 24-groep bleken de koffers wél massaal gepakt. Simon, Joep en Tom stonden er plotseling alleen voor. Als drie eenzame cowboys in de polder moesten zij de eer hooghouden. Zij fietsten richting Oterleek, waar Bianca al stond te wachten om de koffie te zetten voor deze ‘Grootebroekse helden’. Ze maakten hun rit heelijk af en bereikten de thuishaven Grootebroek veilig en wel na ruim 75 km.

De 27-groep was daarentegen compleet vólgetankt. Maar liefst 14 liefhebbers hadden via de Cyql-app braaf ‘present’ gemeld. Routebaas Pim had een prachtige koers uitgezet richting Oost-Knollendam. (Ja lezers, die plaats bestaat echt, we verzinnen het niet!) Via Purmerend stoof de trein door naar de Poelboerderij. Daar waanden de renners zich even in de vorige eeuw: een bakkie troost voor slechts 2 euro! Voor de oudgedienden onder ons: dat is ruim 4 gulden! De échte cultuurshock volgde echter bij de sluis van Oost-Knollendam. Terwijl de brug openstond – hét moment voor Pim om wat professionele kiekjes te schieten van zijn wachtende peloton – spotte Peter K. een opmerkelijk uithangbord bij een lokale uitspanning. Er werd bier verkocht (niet voor onze afgetrainde atleten natuurlijk, die drinken nóóit), maar de échte aanbieding hing eronder. Drie BH’s voor twee tientjes, met de tekst: ‘Daar kun je ze niet voor laten hangen’. De lachspieren werden ter plekke harder getraind dan de kuitspieren. Via Spijkerboor, Schermerhorn en Hoorn stoof de 14-mans formatie met hernieuwde energie weer richting Grootebroek.

Bij de 30-groep stonden zeven man aan het vertrek, inclusief een herstelde Guy. Vrij van alle pijntjes en kreukels sloot hij weer gezellig aan voor een ritje naar het pittoreske Kolhorn. Maar dat ‘gezellige’ ritje veranderde al snel in een middeleeuws drama. Volgens Guy liepen er vandaag namelijk twee beulen rond in het peloton: Frank en Stef. Toen zij eenmaal op kop kwamen, veranderde de polder in een schavot. Frank bleek de meedogenloze Beul, Stef zijn trouwe Knecht. Achterin was het harken geblazen. “Ho!” of “Koppie kleiner!” roepen had totaal geen zin; Frank fietste alsof hij een beulskap op had en hoorde werkelijk niets. Pas toen de rest de kop overnam, daalde de hartslag weer naar menselijke waarden. Na 90 kilometer bereikte de groep veilig Grootebroek. De Beul had zijn werk gedaan, en de Knecht was weer een rijksdaalder rijker.