Met nog exact vijf minuten op de klok kwam de felbegeerde tiende inschrijver van de Cyql-app aanrollen. Althans, rollen… hij harkte zich voort in een verzet waar zelfs Mathieu van der Poel kniepijn van zou krijgen. Wat volgde was pure wielerromantiek: vol in de ankers, de fiets pardoes op de kop en een nerveuze vingervlugheid bij het schakelapparaat. 🛠️ Onder een rubberen flapje vandaan toverde de gelegenheidsmonteur een batterijtje dat zo klein was, dat je er spontaan een leesbril bij nodig had. 🔍 Na wat gepriegel reageerde de elektronische achterderailleur weer met een high-tech bzzzt-bzzzt. De triomfantelijke blik van de renner sprak boekdelen: de moderne techniek had de mensheid weer eens gered!

Dit mechanische drama was uiteraard een buitenkansje voor de ‘kabel-puristen’ in het peloton. De nostalgische wielerdino’s, die zweren bij staaldraad en handmatige brute kracht (of die deze dure elektronische upgrade simpelweg niet langs de financiële commissie thuis kregen 😉), openden direct de aanval. “Moet je nu ook al een extra tasje meenemen voor je batterijen?”, klonk het gniffelend. “Een kabel gaat nooit leeg en retro schakelt altijd!” De mannen met de hypermoderne carbonmonsters lieten de lichte jaloezie en het gezever minachtend van hun aero-frames afglijden.

Ondertussen meldde Peter zich ook aan het front, trots glimmend met zijn eigen nieuwe elektronische gadgets. ✨ Peter brandde van ambitie om de boel op te schudden. De cardioloog had groen licht gegeven, maar de échte baas – thuisfront Gerda – hield de handrem er nog stevig op! Het poldercompromis? Een compacte maar loeistrakke rit van exact 55,76 kilometer. Volledig Strava-gecertificeerd, want als het niet op Strava staat, is het immers niet gebeurd. Peter fietste alsof hij nooit weg was geweest: robuust als een diesellocomotief.

Om aan alle technologische discussies een einde te maken, gooide Stef de knuppel in het hoenderhok: “We gaan naar de Egmonden!” en als rasechte kabelaar greep hij direct de kop. En die gaf hij uit puur protest de rest van de rit ook bijna niet meer af. 💪 Het bleek een gouden zet. Het peloton werd getrakteerd op een ansichtkaart-waardige route door weidse polders, koele bossen, glooiende duinen en strak langs de klotsende zee, versierd met de geur van vers gemaaide weilanden. Alsof de wielergoden ermee speelden, sloten onderweg ook Koos K., Kees en Ina S. zich nog naadloos aan bij de lachende trein.

Met de zon op de bol en een soepel draaiende ketting was de conclusie simpel: mooier dan dit wordt het wielerleven niet.

Noot van de redactie: In verband met de privacywetgeving (en om spontane echtscheidingen of claims te voorkomen) publiceren we dit keer slechts één foto. Er gaat namelijk het hardnekkige gerucht dat zodra er ergens een ‘lek’ ontstaat, plotseling het héle peloton last krijgt van acute lekkages… 📸