ENKHUIZEN 5 mei 2026 – In de nacht van 4 op 5 mei 2026 hebben dertien vastberaden fietsers van Toerclub Grootebroek (TCG) en van WV Westfrisia een bijzondere missie volbracht. In een tocht van 145 kilometer brachten zij het Bevrijdingsvuur vanuit Wageningen naar de haringstad.

Het startschot klonk om middernacht in Wageningen. Na het ceremoniële ontsteken van de vlam, begon de groep met een symbolische looptocht. “Zodra we de tv-camera’s gepasseerd waren, ging het tempo er wel een beetje uit,” grapt een van de deelnemers. Na twintig minuten wandelen werd de bus bereikt, waarna het nog een uur duurde voordat iedereen startklaar op de pedalen stond. De eerste kilometers waren een beproeving; de weg was bezaaid met hardlopers die behoedzaam moesten worden ingehaald. Pas na de beklimming van de Grebbeberg kwam er ruimte en rust op het parcours.

Onder de dertien renners bevonden zich tien leden van TCG en drie van Westfrisia. De saamhorigheid was groot, ook tijdens de komische momenten. Toen de enige dame in het gezelschap bij een sanitaire stop hoopvol een Dixie probeerde die op slot bleek te zitten, bood de achterkant van het hokje gelukkig uitkomst. Na een welverdiende pauze in Den Dolder volgde het zwaarste stuk: gefocust rijden door aartsdonkere bossen. Hoe noordelijker de groep fietste, hoe meer de temperatuur daalde. “Het voelde alsof we richting de Noordpool reden,” aldus een verkleumde fietser. Hierna werd de nacht snel kouder dat resulteerde in 6 keer “lek” waarvan we maar ‘1 keer een bandje’ moesten vervangen. Langzaam verdween de nacht en werd het lichter, maar de temperatuur ging nog niet stijgen.

Dankzij een strategisch getimede lekke band arriveerde de groep precies volgens het allersnelste schema bij de Oude Kerk in Edam. Daar wachtte een warm welkom: oud-wethouder Luijkx van Enkhuizen en zijn vrouw hadden een uitgebreid ontbijt klaargezet, wat de broodnodige energie gaf voor de laatste etappe.

Omdat de aankomst in Enkhuizen bij de Koepoort pas om 9:30 uur gepland stond, moest de groep onderweg tijd rekken, wat niet echt gelukt was, en daarom kon na een pauze rond 9 uur bij McDonald’s de zwarte en gele jasjes worden vervangen door onze nieuw TCG outfit. Zo kon er in een ‘mooi plaatje’ alsnog om 9:30 uur via de Koepoort richting Enkhuizen worden gefietst. Onder luid applaus van familie en vrienden werd daarna het Bevrijdingsvuur de stad verder binnen gereden en was er samenzijn met koffie en gebak bij een van de organisatoren thuis. Om 11:00 werden de fietsers als helden gehuldigd in Enkhuizen op het traditionele podium(De platte kar) waarna het bevrijdingsvuur in volle ornaat kon blijven branden.

Er wordt dit jaar niet in estafettevorm gefietst. De wielerverenigingen hebben veel
ervaring, dus is er besloten dat we dit jaar aan een stuk doorfietsen. Je hoeft onze
renners niet uit te leggen hoe ze moeten fietsen. Fietsen zit in ons DNA. De
meesten fietsen één of twee keer per week een tocht van honderd kilometer of
meer. Daar is dus geen bijzondere voorbereiding voor nodig

Ondanks de kou en de korte nacht kijkt de groep terug op een fantastische ervaring. De organisatie kreeg van de deelnemers een dikke tien voor de vlekkeloze verzorging. Dat de groep af en toe moest wachten, lag vooral aan het strakke tempo van kopmannen Vok en Rob, die de vaart er stevig maar prettig inhielden.

Een prestatie om trots op te zijn: het vuur is overgebracht, de traditie is geëerd en de vriendschap tussen beide clubs is versterkt.