De TCG-Seniorenexpress vs. De Weergoden: Een Tactisch Steekspel met Windkracht 4
Op dinsdag 15 september 2026 verzamelden 9 moedige TCG-senioren zich voor wat een idyllisch herfstritje naar Oost-Knollendam had moeten worden. De meteorologen hadden ons een rimpelloze middag beloofd met een uiterst beschaafd briesje van windkracht 2. Maar de weergoden zaten boven op hun wolk schaterlachend mee te kijken op Buienradar en dachten: “Vandaag niet, mannen.” De kraan werd net iets verder opengedraaid tot een onvervalste windkracht 4.
Gelukkig beschikt de TCG-trein over een geheim wapen: de twee menselijke locomotieven Joop en Ton.
Als twee breedgeschouderde gladiatoren die ten strijde trokken tegen de Oude Belgen in het zuiden, gooiden zij hun imposante lichamen in de strijd. Achter deze twee rijdende windschermen nestelde zich een pelotonnetje dankbare ‘schildknapen’. Zij maakten zich zo klein mogelijk, hielden hun monden wijselijk gesloten om geen overtollige wind te vangen, en genoten van een gratis ritje in de koningsklasse van de TCG-luwte tot aan Oost-Knollendam.
Onderweg eiste de koers echter zijn tol en moesten we de tactische opstelling noodgedwongen aanpassen:
-
- Nico bleek in zijn vakantieperiode een ietwat te enthousiast souvenir te hebben opgelopen: een gebroken rib. Bij Purmerend besloot hij verstandig de remmen dicht te knijpen. Respect dat je met zo’n rib überhaupt de startlijn hebt gehaald, Nico!
- Guy, onze Belgische bondgenoot, rook ook al vroegtijdig onraad en wilde vóór Oost-Knollendam omkeren. Nu had hij weliswaar heel slim een spoor van broodkruimels achtergelaten om de weg naar huis te vinden, maar hij had buiten de lokale kraaien gerekend. Die hielden blijkbaar wel van een Vlaams ontbijtje en aten de hele routebeschrijving op. Aangezien Guy zonder navigatie nergens is in het Noord-Hollandse landschap, zat er maar één ding op: meefietsen en de calorieën compenseren met een welverdiende, ijskoude ‘chocomel on the rocks’.
Na de broodnodige tussenstop begon het échte psychologische steekspel op de terugweg. Met windkracht 4 pal in de rug veranderde het peloton direct. De schildknapen, die driekwart van de rit angstvallig in het wiel hadden gezeten, kregen plotseling ‘kopman-benen’. De ene na de andere renner wilde even laten zien hoe hard hij kon sleuren.
Maar daar staken de onbetwiste heersers van de dag, Ton en Joop, direct een heel groot stokje voor. De hiërarchie moest immers gerespecteerd worden! Want laten we eerlijk zijn: hardrijden met de wind in de rug, dat kan de gemiddelde e-biker ook nog wel. Ondanks het windgeweld en de tactische spelletjes werd er op de Strava-app uiteindelijk een mooie gemiddelde snelheid van 28 km/u genoteerd. Een prestatie van formaat! Met de nodige spierpijn, maar vooral met de humor ten top en een voldaan gevoel, rolde de TCG-trein weer veilig het station binnen. Op naar de volgende rit!
Haha mooi verslag! Leuk om te lezen
Het was weer een geweldig mooie rit. Koprijders die een stabiel tempo maakten dat door iedereen in de groep goed te volgen was. Lees je dit en ben je geen lid? Dan is dit verslag de reden waarom je lid van TCG wordt.
Helemaal met je eens Peter!