GROOTEBROEK – Wat doe je als het op een oer-Hollandse dinsdag pijpenstelen regent? Juist, dan verplaats je de clubrit gewoon naar de donderdag! En zo geschiedde. Op donderdag 10 september trokken de dappere strijders van Toerclub Grootebroek vanaf het SAV-terrein ten strijde voor een epische tocht van maar liefst 125 kilometer.Het beloofde een legendarische dag te worden, vooral omdat de route was uitgezet door niemand minder dan onze eigen koninklijke hoogheden: King Ton en Prins Stef.

Vanaf de start in Grootebroek was de taakverdeling direct kristalhelder. Terwijl de wind dapper probeerde het peloton te teisteren, wierpen Ton en Stef zich op als menselijke schilden. Met de borst vooruit en de benen op standje ‘brommer’ hielden zij de overige vier metgezellen — Guy, Peter, Vok en Joske — de volledige rit keurig uit de wind. De route gleed als een warm mes door de boter: via Hoorn en Purmerend fietste het gezelschap richting Koog aan de Zaan en Heemskerk. Onderweg was de wind aanvankelijk nog redelijk luw (waarschijnlijk ook diep onder de indruk van de Toerclub), maar net voor Heemskerk begon de wind toch flink spierballen te tonen. Gelukkig was daar de redding in Castricum: een welverdiende stop met bergen warme appeltaart en sloten koffie om de energiereserves weer aan te vullen.

Na de catering kon de terugreis worden aangevangen. En wie dacht dat de koninklijke benen inmiddels volgelopen waren, had het mis. Ton en Stef wisten van geen ophouden. Als rasechte heersers bleven zij de ‘boze wind’ vakkundig afschermen, zodat het peloton in hun wiel kon genieten van een vorstelijke beschutting. Via Heiloo en Alkmaar ging de reis richting Oterleek. Daar werd het tempo heel even gedrukt voor een belangrijk protocollair moment: er moest immers even koninklijk gezwaaid worden naar Bianca! Vervolgens fietste de karavaan via De Goorn en Hoorn weer terug naar de vertrouwde thuisbasis in Grootebroek.

Na 125 kilometer zat de rit erop en kon er maar één conclusie worden getrokken: Ton en Stef hebben deze tocht gedragen als de absolute vorsten van de regio. Bij terugkomst restte de vier volgelingen — met inmiddels flink getrainde lachspieren en uitgeruste benen — dan ook maar één ding: een diepe, diepe buiging voor deze twee fantastische kopmannen.