Donderdag 28 mei 2026. Een datum die in onze bovenbenen staat gegrift. Het startschot klonk bij de Krabbersgatsluis. De thermometer loog niet: 13 graden. Vergeleken met de tropische dagen ervoor voelde dat alsof we vloeibare stikstof stonden in te ademen. Maar de moraal was hoog. Totdat het tactische overleg begon en de vinger onbarmhartig naar ons, Guy en Henk-Jan, wees. “Jullie doen de oversteek wel even, toch?”

Natuurlijk jongens. Geen probleem. Windkracht 3 uit het oosten recht op die eindeloze Markerwaarddijk. Dan weet je hoe laat het is: verstand op nul, blik op de horizon en je transformeren tot een menselijk windscherm. Terwijl achter ons zes man prinsheerlijk uit de wind zaten te keuvelen over het gazonmaaien of de kleinkinderen, hielden wij de TCG-trein strak op rails richting Lelystad. De klinkers daar voelden we amper; we reden puur op adrenaline en pure overlevingsdrang.

Flevoland bleek een prachtige, maar genadeloze leegte. De Knardijk, de Keersluisplas, de Lange Vaart… En toen die beruchte Trekweg naar Almere. Een weg waarvan het einde pas in zicht komt als je al drie keer je hele leven aan je voorbij hebt zien trekken. Maar we gaven geen krimp. Waarom niet? Omdat er aan de horizon een magisch woord gloeide: Muiden. En in Muiden, zo fluisterde onze interne GPS, wachtte de beloning.

En wat voor een beloning. Peter K. trok de knip en trakteerde op koffie met appelgebak. Op dat moment, met de suikerstroop nog op de lippen, brachten we de belangrijkste motie van de eeuw in. Als wij onze longen uit het lijf fietsen om de heren met 26 km/u pechvrij door de polder te loodsen, dan is het toch niet meer dan logisch dat er een ‘clubpotje’ komt? Een potje waarmee de kopmannen direct worden vrijgesteld van betaling. Sterker nog, het is een investering in de toekomst! Een goed gevoede kopman trekt die kar namelijk met liefde door tot aan de voordeur in Grootebroek. De motie werd met luid gekauw goedgekeurd.

De vrolijkheid was echter van korte duur. Na de Schellingwouderbrug droomden we bij Holysloot van een relaxed momentje op de veerpont. Even de benen stilhouden. Maar nee, de schipper bleek nog in diepe winterslaap; dat ding vaart pas in juli. Hup, de dijk weer op. Via Marken, Volendam en Edam kregen we het mentaal zwaar. De wind bleef trekken en de polder leek wel elastiek.

Bij Warder en Hoorn was de koek — of de appeltaart — nu echt wel een beetje op. In de finale richting Grootebroek waren het geen soepele trappen meer, maar pure ‘stuiptrekkingen’. Onze benen schreeuwden om genade, maar de trots hield ons recht.

Uiteindelijk hebben we Peter D, Theo, Harrie, Cees, Peter K. en Koos weer veilig thuisgebracht. Moe? Ongetwijfeld. Voldaan? Absoluut. Het was een memorabele sportdag. Maar onthoud dit, mannen: de volgende keer dat we de wind trotseren, hopen we dat de clubkas glanst. Want die brede ruggen van ons draaien nou eenmaal het beste op gratis calorieën!